Copy of Copy of feb21 overgave.png

Een baalmoment, een rotgevoel, verdriet, frustratie, angst. Mogen ze er zijn? Mag je een rotgevoel hebben zonder dat je meteen van alles moet doen om je zo snel mogelijk weer beter te voelen? We leven in een tijd waarin je aan alle kanten de boodschap krijgt dat als je niet gelukkig bent (al is het maar voor even) je dat aan jezelf te wijten hebt. Dit geeft de indruk dat ons leven compleet maakbaar is. Ik kan mij nog herinneren toen ik een jaar of 13 geleden begon met mijn opleiding tot coach ik heilig geloofde in deze maakbaarheid. Gedreven door mijn eigen gevoelens van eenzaamheid, onvrede en ongelukkig zijn dacht ik dat als ik maar genoeg werk verzette, genoeg oude familie-dynamieken (om niet te zeggen trauma’s) ontrafelde en doorwerkte ik uiteindelijk perfect gelukkig zou zijn, en wel de hele tijd. Ik denk dat ik in die periode redelijk onuitstaanbaar was. Iedere uiting van ongenoegen pareerde ik met een oplossing, een manier om tot de wortel te komen en die er met een flinke ruk uit te trekken. Maar zowel bij mezelf als bij de ander bleek het toch nooit helemaal het gewenste effect te hebben. Als ik dit probleem met wortel en al had uitgeroeid dan dook ergens anders wel weer een ander stuk onkruid op.

En de neiging is er nog steeds. De neiging om de dingen op te willen lossen, bij mezelf en bij de ander. Gelukkig weet ik me wat vaker in te houden en slik ik mijn goedbedoelde adviezen ook weer in (of althans toch een flink percentage ervan).

Inmiddels weet ik dat er iets is wat zoveel krachtiger is dan welk goed bedoeld advies dan ook en dat is aanwezig zijn: Het gevoel van onbehagen, frustratie of ongeluk wil niet zozeer opgelost worden als dat het gewoon gezien wil worden. Ik hoorde ooit Jeff Foster spreken over hoe al deze gevoelens zijn als kleine kinderen die bij jouw huis aanbellen terwijl het buiten hard regent. Alles wat ze willen is even mogen binnenkomen, even schuilen, misschien even opwarmen. Kun je het je voorstellen: Er staat een verregend kind voor je deur dat vraagt om even te schuilen en of het even zijn/haar bevroren handjes mag ontdooien aan het vuur. En dat je dan nee zou zeggen? Nee toch? Dat kind laat je toch binnen en geef je een warme kop chocolademelk. Misschien kun je de volgende keer dat je bezoek krijgt van een rotgevoel ook je deur openen, het binnen laten en het iets warms te drinken geven. Het zou zo maar kunnen dat het rotgevoel dan ontdooit en heel anders aanvoelt...

ONGEWENSTE GASTEN